De zuid-oosthoek van de provincie Utrecht heeft een zanderige bodem. Vroeger werd daar rogge en soms wat haver verbouwd. Tegenwoordig is het allemaal mais wat de klok slaat. Maak maar eens een tochtje langs de Langbroekse, Leersumse, Amerongse, Elsterse en Rhener dreven en u zult vele akkers zien waar de mais hoog opgeschoten staat.
Mais is een plant die oorspronkelijk uit het tropisch deel van Zuid-Amerika stamt. Die oorspronkelijke, wilde soort schijnt niet of nauwelijks meer voor te komen. Planten-veredelaars hebben er een gewas van gemaakt met hoge voedingswaarde voor de bio-industrie.
We kennen mais als kippevoer, de maiskorrels, te midden van
gerst en haverkorrels. Ook kennen we de pofmais, dat is de zoete
mais die na verhitting uit elkaar barst en een lekkernij is op
kermissen, braderiën en andersoortig vermaak.
Wat velen niet weten is, dat mais ook een geneeskrachtige plant
is. Daar gaat dit verhaal over.
Mais behoort tot de plantenfamilie der grassen.Mais heeft twee
soorten bloemen, namelijk mannelijke en vrouwelijke, die zich op
verschillende plaatsen aan de plant openbaren. De mannelijke
bloemen zijn de bloeipluimen boven aan de stengel. Die bloemen
bevatten de meeldraden. Lager aan de plant, in de bladoksels,
bevinden zich de vrouwelijke bloemen, die de stijlen en stempels
bevatten.
Die vrouwelijke bloemen ontwikkelen, na bevruchting de maiskolven
met daaraan die karakteristieke geel/oranje maiskorrels.
De geneeskrachtige eigenschappen van de maisplant blijken
geconcentreerd te zijn in de stempels en stijlen van die
vrouwelijke bloemen. In Peru, waar de mais oorspronkelijk inheems
was, werden die stijlen van de maisbloem zeer gewaardeerd, want
in die stijlen bevond zich een stof, een alcaloïd, dat als je
het rookte en dus inademde een soortgelijke werking bezat als
hasj en cocaïne, opwindend en verdovend. In de maissoorten die
hier in ons land groeien is dat alcaloïd niet aanwezig.
In de natuurgeneeskunde wordt gebruik gemaakt van een tinctuur die vervaardigd is uit de stijlen en stempels van de vrouwelijke bloemen van de mais. Het werd vroeger al gebruikt als urineafdrijvend middel en bij blaasontstekingen. Wat echter veel interessanter is, is het volgende: als de stijlen en stempels van de mais getrokken worden in glycerine, ontstaat een soort tinctuur die een bijzondere uitwerking op de lever blijkt te hebben. Met name bij mensen die iedere dag een beetje teveel alcohol gebruiken of medicijnen die de lever zwaar op de proef stellen, zie je afwijkingen ontstaan in het leverweefsel. Als de lever bij voorbeeld ten gevolge van overmatig alcoholgebruik uit z'n doen is, heeft dat meestal ook hormonale consequenties. Dat komt omdat de lever direct betrokken is bij o.a. het wel en wee van de geslachtshormonen. Het is bekend dat mannen ten gevolge van overmatig alcoholgebruik impotent kunnen worden. Dat komt omdat de lever in zo'n geval een keuze maakt t.g.v. de vrouwelijke hormonen. Heel simpel gezegd: als de lever niet goed functioneert, wordt het geslachtshormonale aspect niet goed uit elkaar gehouden. In zulke gevallen is langdurig gebruik van maistinctuur, de glycerine aftreksel ervan, zeer aan te bevelen, want gebleken is dat juist die maistinctuur de lever herstelt.
Wonderlijk, nietwaar, dat een plant die zelf zo'n duidelijk
verschil tussen mannelijke en vrouwelijke in haar
verschijningsvorm vertoont, helpt om dat orgaan in het menselijke
lichaam te herstellen dat ook een rol speelt bij het onderscheid
tussen mannelijke en vrouwelijke hormoonactiviteit.
In de apotheek verkrijgbaar als Zea Mayis Gemma.
Jaap Huibers,
Tel. 0343-454980
Oorspronkelijk gepubliceerd in De Natuur Uw Arts, 23e jaargang, Nr. 138 , bladzijde 28