Wat is jeuk toch lastig!
Huidproblemen bij kleine huisdieren.
Bij
de zomer horen allerlei specifieke kwaaltjes. Op een werkochtend werd het me
weer overduidelijk: de eerste twee patiënten hadden als klacht 'huidproblemen'.
Zonde toch, de zomer kan zo leuk zijn, zou je denken, maar met continu jeuk is
het leven ineens niet zo leuk meer!
De
eerste patiënt was een gesteriliseerde poes: Nicky. Ze had vooral op de
achterste helft van de rug huidproblemen - kaalheid - de huid was nog nèt niet
open. Door de jeuk, die duidelijk met deze kwaal gepaard gaat, is ze de hele dag
onrustig, springt soms op alsof ze ineens door iets gestoken wordt en gaat dan
dwangmatig zitten likken en plukken op de achterkant van haar lijfje. Men was er
al een aantal keren mee bij de dierenarts geweest: in eerste instantie had ze
een hormoonpreparaat gekregen (prednisolon); dan is tijdelijk de kwaal even weg.
Zoals
te verwachten viel, kwamen de klachten terug. De diagnose luidde nu:
dwangneurose. Nicky zou dwangmatig haar haren uit blijven trekken. Ze kreeg
vervolgens anti-epileptica voorgeschreven (soort valiumpreparaat; een
rustigmakertje) en dat gebruikte ze nu een aantal maanden. De kwaal bleef
aanhouden en de mensen hadden een suffe poes in huis die niets meer deed. Wat
vind ik dit toch zonde: direct hormonen en/of valiumachtige preparaten in zo'n
beestje pompen.
Na
het uitwisselen van diverse wetenswaardigheden over Nicky hebben we een
homeopatische behandeling ingesteld. Een paar huidmiddelen kwamen in aanmerking
(sulfur en graphites). Verder het middel folliculinum (aangezien ze
gesteriliseerd was, kan de hormoonhuishouding een reden zijn van de problemen;
vandaar dit laatste middel). Verder tegen ontwenningsverschijnselen van de
hormoonpreparaten en tegen de jeuk het middel ribes nigrum.
De
tweede patiënt deze ochtend is Terry, een hoogbenige Jack Russellterrier, een
reutje. Deze hond is gecastreerd (was wel zeer potent als reu!) en heeft ook al
huidproblemen. In dit geval bijt hij aan zijn voeten, tussen de tenen, achterste
helft van de rug, heeft aanleg voor oorproblemen en heeft als pup Demodex (=
jongehondenschurft) gehad. Dit laatste verklaart al dat hij een zekere aanleg
heeft voor huidproblemen: het is opvallend dat in één nest van pups, waarin er
enkele zitten met Demodex, niet alle pups het krijgen. Waarschijnlijk pakt het
altijd de pups met de minste weerstand. Ook de anaalklieren bij deze hond waren
regelmatig ontstoken geweest en uitgeknepen door de dierenarts. Als therapie
tegen de huidproblemen had hij regelmatig injecties en tabletten corticosteroïden
gehad (bijnierschorshormonen). Tijdelijk kwam er verbetering in het geheel, maar
het dier had veel bijwerkingen: grote eetlust en veel drinken, omdat de nieren
een enorme aanslag te verduren krijgen met deze middelen. Vlak na een injectie
had hij moeite de urine op te houden. Ook hier was een hormoonbehandeling
ingesteld: de patiënt komt een paar maanden niet terug, dan begint de kwaal de
kop weer op te steken: wederom een hormoonbehandeling.
Dit
dier heeft dusdanig lang hormonen geslikt, dat hij eraan verslaafd is geraakt en
langzaam moet afkicken: we beginnen dan met een homeopatische behandeling, naast
het afbouwschema van de hormonen. Zouden we ineens stoppen met de hormonen, dan
valt het dier in een enorm gat (de eigen bijnierschors is op dat moment niet
actief in het aanmaken van de betreffende ontstekingsremmende hormonen, omdat ze
kunstmatig zijn toegediend). Het dier zou dan enorme ontwenningsverschijnselen
krijgen: huidproblemen en jeuk! Tijdens het afbouwschema beginnen we met telkens
één dag tussen de inname van de hormoontabletten te laten, zodat de eigen
bijnierschors weer langzaam op gang kan komen. De tussendagen worden er steeds
meer, en zo kunnen we in een paar maanden afbouwen naar niets meer. Als
homeopatische behandeling kwam hier in aanmerking o.a. sulfur (huidmiddel),
calcium sulfuricum (huid- en anaalklieren), testosterone (gezien de castratie,
voor het hormonale gedeelte). Verder wederom ribes nigrum tegen de jeuk en
ontwenningsverschijnselen. Ook bloem van zwavel (een voor consumptie geschikt
gemaakt zwavelpoeder) als reinigingsmiddel, zowel inwendig als uitwendig op de
geïrriteerde plaatsen, wil vaak helpen om snel resultaat te boeken.
Een
belangrijke noot bij huidproblemen (vooral als deze uitsluitend 's zomers
voorkomen) is toch de vlooienbestrijding bij uw huisdier. Knoflook, etherische
oliën, etc. bieden geen 100% bescherming; en vlooien zitten nu eenmaal overal,
ook tussen de tegels en straatklinkers. Als een dier een allergie tegen vlooien
ontwikkelt is één beet voldoende voor 3 weken jeuk en kapotmaken van de huid.
Er zijn tegenwoordig echt wel goede (en veilige) middelen op de markt die wél
100% afdoende zijn; deze zijn verkrijgbaar via uw dierenarts. Deze middelen zijn
niet verkrijgbaar bij de dierenspeciaalzaak. Behandel uw huisdier zowel in de
zomer als in de winter tegen vlooien, het hele jaar rond dus!
Sita
van der Munnik, homeopaat voor dieren
Telefoon:
0224 571879
Oorspronkelijk gepubliceerd in De Natuur Uw Arts, 26e jaargang, Nr. 151, bladzijde 17