De auteur is een klassieke homeopaat,
iemand die dus nauwgezet de oorspronkelijke
richtlijnen van Hahnemann volgt.
Derhalve: als het even kan, één middel tegelijk voorschrijven en wel in hoge potenties.
Potentiëren is het trapsgewijze verdunnen en telkens krachtig schudden van een middel.
Een hoge potentie is vaak verdund en even vaak geschud.
Ze bevat dus weinig van het oorspronkelijke middel, zodat er nooit verslaving op kan
treden. Bovendien werkt zo'n hoge potentie krachtiger dan een lage.
De
schrijfster wijst erop dat men nooit symptomen moet verhelpen, maar de
kern
van de kwaal aanpakken.
Omdat men bij een dier alleen maar op de
uiterlijke gedragingen kan afgaan, is het van
belang dat de eigenaar
zijn ogen goed de kost heeft gegeven.
Een kort consult zal daarom vaak
onmogelijk zijn, want er zijn altijd veel vraagtekens.
Vaak heeft een
kwaal te lang geduurd en bestaat ze als het ware uit diverse lagen.
Die
moeten dan stuk voor stuk worden opgeruimd.
Dat vereist geduld, maar
levert wel blijvende resultaten op.
De
auteur van het oorspronkelijk artikel = Sita van der Munnik, veterinair
homeopaat
Het volledige artikel is gepubliceerd in De Natuur Uw Arts, 27e jaargang, Nr. 163, bladzijde 13