Een
goede gezondheid schijnt bij het merendeel van de Nederlanders boven aan het
verlanglijstje te staan. Maar hoe wordt er soms mee omgegaan?
Steeds
vaker zie ik ze, van die snurkertjes van de basisschool, die alleen of in groepjes
parmantig een sigaret staan te roken. Ja, ik weet het, in mijn jeugd probeerden we ook wel
eens een weggegooid peukje. En ik vond het ongelooflijk vies, net als de rietsigaren
trouwens, waarvan ik misselijk van de lucht thuiskwam. Ik ben dan ook nooit aan roken
begonnen. Maar tegenwoordig hebben die kinderen een heel pakje sigaretten op zak. En je
kunt mij toch niet wijsmaken, dat ze dat roken vanaf het begin meteen al lekker vinden.
Maar het staat stoer en je hoort erbij.
En
dan komen er volwassen mensen, eens verwoede rokers, die hun eertijds favoriete
sigarettenfabrikant gaan aanklagen, omdat ze nu een longkwaal hebben. Ja, die zelfs de
staat een proces willen aandoen, omdat die hen niet uitdrukkelijk genoeg op de gevaren van
het roken gewezen zou hebben!
Maar
hoe zit het dan met hun gezonde verstand en hun eigen verantwoordelijkheid ten aanzien van
hun gezondheid? Want je maakt mij niet wijs, dat er ook maar één iemand zou zijn, die
ervan overtuigd is dat roken volstrekt onschadelijk is. Bovendien, niemand dwingt je toch
om te gaan roken? Het is al erg genoeg, dat we passief moeten meeroken en aan allerlei
andere vormen van luchtvervuiling blootgesteld worden. Zo ken ik er ook nog wel een paar.
Overal
staan hoge (flat)gebouwen, maar daarom hoef je er nog niet af te springen! En wie zou er
in zo'n geval aansprakelijk gesteld moeten worden, de architect, de bouwer of de
opdrachtgever? Kom nou.
Waarmee
ik maar wil zeggen, dat veel mensen bewust hun eigen gezondheid schade toebrengen. Maar
ja, wij leven in een vrij land en iedereen mag doen, waar hij zin in heeft. Hoewel dat op
den duur de ziekteverzekeringskosten wel eens onbetaalbaar zou kunnen maken.
Waarover
ik mij nog steeds weer druk kan maken - ja, ook dat is niet gezond - is, dat er aan de
andere kant patiënten zijn, die buiten hun schuld een ernstige ziekte kregen en er alles
voor over hebben om beter te worden. Ze geven veel geld uit aan alternatieve / additieve
geneeswijzen - want zoiets vergoedt de zorgverzekeraar dan vaak weer niet - en houden zich
strikt aan gezonde leefregels. Vaak ook wel met succes, maar er blijven toch nog altijd -
tot nu toe - niet te genezen ziektes.
Wat
moet het voor deze mensen schrijnend zijn om te zien hoe anderen hun gezondheid zo maar
zonder meer weggooien. Ik kom nog wel eens in contact met ernstig zieken, zoals
kankerpatiënten, en ik weet hoe ze vaak vechten om weer beter te worden. En daarom moest
ik dit even kwijt.
Hildegard
Oorspronkelijk gepubliceerd in De Natuur Uw Arts, 24e jaargang, Nr. 147, bladzijde 4