D.D.T.

Je kunt het geloven of niet.

Meer dan 25 jaar geleden werd het onzalige "wonder" middel D.D.T. uit Nederland verbannen naar de derde wereldlanden waar het nog steeds gebruikt wordt om (on)gedierte te verdelgen.
Ook in ons land was men na de tweede wereldoorlog enthousiast over de uitwerking van dat lichtgrijze poeder.
Had je hoofdluis? Geen probleem, je hoofd werd er royaal mee ingesmeerd en de hoofdluis en de eitjes behoorden tot de verleden tijd.
Vlooien op de vloer of in bed? Er werd royaal gestrooid en het probleem was over. Wat men echter niet in de gaten had was dat het gif van de D.D.T.  voluit - dichloor, diphenyl, trichloorethaan - via de huid in het lichaam kwam of via groente en fruit.
Dat gaf kwalijke gevolgen. Mensen en dieren werden ziek of gingen dood. Toen werd D.D.T. verboden, alles  moest ingeleverd worden. Niet iedereen was het daarmee eens, want het hielp zo goed bij de bestrijding van ongedierte. Het gevolg was natuurlijk dat er zo hier en daar in de één of andere schuur nog wat overbleef.

Waarom moet je hier nu nog over schrijven?
Het is toch al meer dan 25 jaar geleden dat D.D.T. gebruikt werd. Dat is waar, maar de gevolgen zijn er nog steeds. Ik kreeg een man in mijn praktijk die al meer dan 25 jaar een loopneus had. (Ik heb dit voorbeeld ook beschreven in Lyme 2.) Hij was door de Amerikanen na de oorlog en de bevrijding "behandeld" met D.D.T. vanwege alle vlooien en luizen.
Ik heb de man op de VEGATEST uitgetest en ongeveer tussen de 3000 en 4000 ampullen op hem losgelaten. Er kwam niets uit. In gedachten houdend dat het menselijk lichaam altijd probeert zich op de één of andere manier te ontdoen van hetgeen het niet gebruiken kan, moest er een andere oorzaak zijn.
Ik keek naar de echt aparte dingen op mijn plank en zag de nosode van D.D.T. van jaren geleden staan.
Ik wist toen niet dat hij met D.D.T. behandeld was geweest, dat kwam pas later aan de orde.
In eerste instabntie dacht ik: dat kan toch niet waar zijn.
De eerste test met een versterker ampul epiphyse D.800 was negatief. Dan maar de hoogste versnelling: versterker ampul epiphyse D.2000 en toen kwam de oorzaak boven water.
Ik vertelde hem dat hij vermoedelijk te maken had met een D.D.T. vergifteging en toen vertelde hij wat er na de oorlog gebeurd was. Ik heb hem de nosodenkuur van D.D.T. voorgeschreven van 4 weken en toen hij terug kwam voor controle was zijn probleem voorbij.
Men had in het ziekenhuis nooit kunnen ontdekken waar het vandaan kwam. Hij moest er maar mee leren leven.

Door ervaring wijzer geworden test ik nu alle personen op D.D.T. uit. Gedurende de laatste drie maanden heb ik er elf gevonden, inclusief mijn eigen vrouw.
Wat is nou de clou van dit verhaal?
Het is weer het oude liedje. Een mesenchymale (bindweefsel) toxische belasting. De symptonen zijn vrijwel identiek aan die van een voedselvergiftiging met Salmonella's of die van de ziekte van Lyme of andere vormen van vergiftigingen.

In vitro niet bewijsbaar en volgens de steevaste regel, wat in een laboratorium niet vastgesteld kan worden, bestaat niet. Punt uit. Ik denk toch dat die stelregel niet voor alles opgaat, maar ja, dat is mijn mening.

Peter Anton Gouweleeuw M.N.S.

Terug naar menu

Oorspronkelijk gepubliceerd in De Natuur Uw Arts, 23e jaargang, Nr. 135 , bladzijde 17