Er werd al eens in de DNUA aandacht besteed aan de Bromelaine-therapie tegen ziekten van hart- en bloedvaten. In dit artikel vraag ik uw aandacht voor een andere nieuwe therapie op hetzelfde terrein, n.l. de chelatie-therapie. De reden voor de belangstelling voor de therapieën op dit gebied is, dat de ziekten van hart- en bloedvaten zich inmiddels hebben ontwikkeld tot volksvijand nummer 1. Een Amerikaans onderzoek heeft uitgewezen dat van alle sterfgevallen daar, inclusief ongevallen, ruim de helft direct of indirect veroorzaakt wordt door vernauwing van de bloedvaten.
De resultaten van deze therapie zijn in veel gevallen bijzonder goed. Veel mensen zijn dankzij deze therapie gespaard gebleven voor een open-hartoperatie of een amputatie van één of meer ledematen.
Het verraderlijke van deze ziekten is, dat zij in veel gevallen volkomen onverwacht toeslaan. Hoe vaak zien we niet dat betrekkelijk jonge mensen plotseling een hartinfarct of beroerte krijgen, terwijl iedereen dacht dat ze kerngezond waren. Niemand krijgt echter zomaar een hartinfarct of een vaatafsluiting in de benen. Er is altijd een sluipende vaatvernauwing aan vooraf gegaan. In feite lijdt n.l. ieder mens aan deze zgn. vaatvernauwing. Dit proces begint al op vrij jonge leeftijd en neemt daarna geleidelijk aan toe. Hiervan merkt men in het algemeen niets. Vaak is een dichtslibbing van de bloedvaten van zelfs 70% nog goed door het lichaam te verdragen.
De chelatie-therapie nu is gericht op het afbreken van de kalkafzetting in de bloedbaan. Het woord chelatie komt van het Griekse woord chele, dat verwijst naar de schaar van een kreeft en dit houdt verband met de manier waarop lichaamseiwitten metaal-ionen kunnen binden. Het metaal heeft meestal een aantal positieve ladingen en het eiwit negatieve ladingen. Deze twee kunnen zich met elkaar verbinden en elkaar vasthouden zoals een kreeft zijn prooi vasthoudt.
Hoe werkt de chelatie-therapie? Door middel van een infuus wordt een vloeistof, waarvan het belangrijkste bestanddeel EDTA (ethyleendiaminetetra-acetaat) is, in de bloedbaan gebracht, waardoor onder meer de kalkafzetting in de bloedbaan geleidelijk wordt afgebroken, waardoor de bloedcirculatie verbetert. De vloeistof wordt met de afgebroken stoffen via de nieren (urine) afgescheiden.
Het bijzondere van dit proces is, dat het kalk alleen wordt afgebroken op plaatsen waar het niet thuishoort, zoals de bloedvaten, de gewrichten, de nieren enz. De plaatsen waar de kalk wel thuishoort, zoals de botten en de tanden, blijven buiten dit proces.
De doeltreffendheid van de therapie varieert per persoon, de kwaal en de medewerking van de patiënt. Het is daarom moeilijk het resultaat in een bepaald geval te voorspellen. Uit een Amerikaans onderzoek is gebleken dat in 75% van de gevallen goede tot uitstekende resultaten worden bereikt en in 15% van de gevallen een lichte verbetering. In 10% van de gevallen treedt geen klinische verbetering op. (Deze cijfers zijn gebaseerd op de ervaringen van enkele honderden artsen, die in een periode van twintig jaar ruim een miljoen behandelingen in de Verenigde Staten hebben gegeven).
Normaal gesproken geeft de therapie geen bijverschijnselen. In enkele gevallen treden lichte bijverschijnselen als misselijkheid, hoofdpijn e.d. op, doch deze zijn van korte duur en goed te ondervangen.
Samenvatting
De chelatie-therapie is in ernstige gevallen van bloedvatvernauwing een goed alternatief van verschillende van de hier genoemde ziekten. In enkele gevallen zijn operaties mogelijk, zoals bijvoorbeeld de open-hart operaties. In andere gevallen, van bijvoorbeeld een geblokkeerde slagader, zal een operatie de enige oplossing zijn. In de meeste gevallen levert een dergelijke operatie echter alleen verlichting van de pijn en vergroting van het uithoudingsvermogen op, doch geen blijvende verbetering. De klachten komen na enkele jaren vaak weer terug, omdat de verkalking doorgaat. Bovendien zijn de risico's verbonden aan de chelatie-therapie minimaal.
Gezien de enorme betekenis van de chelatie-therapie, is het opvallend dat deze therapie nog zo onbekend is, vooral in Europa. Zoals zo vaak, blijven belangrijke ideeën ongebruikt, omdat er geen economische prikkel is om het idee te verbreiden. Alleen de pharmaceutische industrie of een regering kan de vele miljoenen ter beschikking stellen die nodig zijn om een nieuwe therapie onder de aandacht van de medische professie te brengen. In Amerika zien wij echter dat steeds meer klinieken ontstaan waar slachtoffers van hart- en vaatziekten worden behandeld met deze therapie, voornamelijk omdat voor deze patiënten geen andere effectieve therapie bestaat. Hopelijk krijgt deze therapie ook in Nederland snel de bekendheid die zij verdient.
Joke van Dijk
Naschrift redactie
Met de hierboven aangeduide vaatvernauwing wordt het proces der athero- en arteriosclerose of zgn. aderverkaling bedoeld. Hiervan is bekend dat de voornaamste oorzaken liggen in het leefpatroon van de huidige 'welvaartsmens', zoals roken, veel vet, eenzijdig voedsel, gebrek aan beweging, stress e.a. Het proces van kalkafzetting wordt overigens voorafgegaan door vetafzetting en is dus eerder een gevolg hiervan en niet de oorzaak. Hoogstens zijn verdere complicaties, als afsluitingen e.d., daar weer een gevolg van. De primaire aanpak dient derhalve op het vlak van de levenswijze te liggen. Diverse meer specifiek gerichte natuurgeneeskundige therapieën, zoals diëten, natuurlijke medicamenten en oefeningen, kunnen daarbij behulpzaam zijn. In ernstig gevallen van aderverkalking, welke natuurgeneeskundig nauwelijks meer te beïnvloeden zijn, lijkt de chelatie-therapie een goed alternatief te bieden voor de huidige gangbare 'universitaire' methoden (operaties e.d.).
Adressen waar de chelatie-therapie toegepast wordt vindt u in onze Adressengids Aanvullende Geneeswijzen.
Oorspronkelijk gepubliceerd in De Natuur Uw Arts, 22e jaargang nr. 128, 1997.