Zalf helpt, koud water niet
Ruim tien jaar geleden verbrandde een vriendin van Cees Boegen haar been. Zij kreeg een zalfje van de dokter mee, maar dat hielp niet. De pijn werd steeds heviger. Boegen, massage-therapeut in Hilversum, had altijd al een grote interesse voor zowel Oosterse als Westerse geneeskunde. Hij dook in de boeken en stuitte op een behandelingsmethode die hij uit wilde proberen. Eerst tahoe op de wond, dat absorbeert de hitte en houdt de huid soepel en zacht en daarna de wond inpakken met gekneusde koolbladeren. De genezing ging wonderbaarlijk snel en de interesse van Boegen voor het behandelen van brandwonden was gewekt.
Hij stapte met zijn bevindingen naar de afdeling research van het Brandwondencentrum Beverwijk. Daar vertelde men hem dat zijn methode goed is voor de Derde Wereld, maar dat we in het Westen huidtransplantatie kunnen verrichten. Om niet meer met een plak tahoe en een krop kool aan te komen, ontwikkelde Boegen een zalf op basis van verschillende oliën die, in een bepaalde volgorde gemengd, aan vaseline wordt toegevoegd. De zalf is inmiddels bij de drogist te koop, maar nog steeds nemen de specialisten op het gebied van brandwonden hem niet serieus. De Nederlandse Brandwonden Stichting (NBS) erkent het produkt niet en de zalf mist daardoor de registratie als medicijn. Het gevolg hiervan is dat de zalf niet gebruikt mag worden wanneer er sprake is van een open brandwond. Dit terwijl de zalf volgens Boegen ook bij verwondingen van de ergste soort goede resultaten boekt. Ook na een TNO-test die zijn gelijk bewijst, blijft erkenning uit. "Volgens de wet en richtlijnen van Beverwijk mag zo'n test niet met water warmer dan zestig graden, dan breng je onherstelbare schade aan het weefsel toe. Dus deden we dat niet. Na afloop verklaart hetzelfde brandwondencentrum dat de test niet toereikend is omdat de temperatuur van het water te laag was. Dat is toch een kromme redenering. Ik had dus hun eigen richtlijnen moeten overschrijden om mijn gelijk te krijgen".
Dat overschrijden van die richtlijnen heeft hij onlangs gedaan toen hij een kopje kokend water over het been van een vrijwilligster gooide. Enkele dagen later ziet de wond er prima uit. Volgens het commentaar van R.Kreis, chirurg in het brandwondencentrum Beverwijk, "kan het been er ook best mooi uitzien een dag na het proefje. Zo'n erge verbranding krijg je niet van een kopje nu ook weer niet."
"Het lijkt op een persoonlijke vete",zegt de uitvinder van de zalf."Men neemt het mij kwalijk dat ik tien jaar geleden een van de eersten ben geweest die de koud waterbehandeling bij brandwonden aan de kaak stelde. Als je op dit moment in Nederland een enquête houdt met de vraag "Wat moet je doen bij een ernstige verbranding?" dan zegt de hele bevolking:"lang spoelen met koud water". Dat is immers het advies van de NBS. Maar dat moet je dus absoluut niet doen. Het is beter om vet en boter op de wond te smeren. De huid die oververhit is verbrandt en zet de zweetkliertjes open zodat de warmte weg kan. Daarom transpireer je ook op een warme dag. Daarnaast wordt de huid rood, wat wijst op een betere doorbloeding. Hierdoor wordt de warmte ook via de bloed-circulatie wegegevoerd. Wanneer je nu gaat spoelen met koud water, belemmer je dat proces. Op een warme dag kun je ook beter een lauwe douche dan een ijskoude nemen, dat werkt veel verfrissender. Mijn zalf, de Boegen skin-care, bevordert het uittreden van de warmte en laat de doorbloeding intact waardoor genezing sneller plaats vindt.
Boegen heeft als tegenhanger van de NBS de "Stichting Eerste Hulp bij Brandwonden" opgericht. Volgens hem is er nooit wetenschappelijk onderzoek gedaan naar het werkelijke resultaat van de koud waterbehandeling. "Zelfs binnen het Brandwondencentrum zijn de meningen over deze methode verdeeld. De artsen en onderzoekers in Beverwijk weten ook wel dat mijn zalf beter werkt, maar ze willen er gewoon niet aan. Het koelen met water is het speerpunt van de NSB en de artsen maken zichzelf wel heel ongeloofwaardig wanneer ze ineens gaan roepen dat dit toch niet de beste manier is om een brandwond te behandelen. Bovendien zouden mensen die huidtransplantaties verrichten - en daar hun brood mee verdienen - moeten toegeven dat een zalfje van f.17,50 per tube zo goed als alle brandwonden geneest en dat door het gebruik ervan 99% van alle transplantaties overbodig worden.
Uit: Koörddanser
Ronald Hermsen
noot redactie:
In Zuid-Amerikaanse landen gebruikt men magnesiumpoeder aangemaakt met melk op brandwonden.
Magnesiumpoeder is te verkrijgen bij de drogist.
Oorspronkelijk gepubliceerd in De Natuur Uw Arts, 23e jaargang, Nr. 130 , bladzijde 4