Functiestoornissen van het autonome zenuwstelsel en psychiatrische ziektebeelden door wervelfoutstanden
Een orthomanuele visie

Het zenuwstelsel van de mens kan men onderscheiden in een willekeurig en in een onwillekeurig deel. Het willekeurige deel wordt gebruikt wanneer we bepaalde dingen willen doen zoals lopen, praten, naar dingen kijken, fietsen, enzovoort. Het onwillekeurig deel (het autonome zenuwstelsel) functioneert buiten onze wil om. We kunnen niet tegen ons hart zeggen 'doe het even wat rustiger aan' of tegen het maagdarmkanaal 'even opschieten'.
Alle functies in ons lichaam buiten onze wil worden geregeld door het autonome zenuwstelsel, zo ook de functie van hart en bloedvaten (de bloedcirculatie). Hier hebben we dagelijks mee te maken. Na een flinke maaltijd worden we nogal eens slaperig, dit komt doordat het maagdarmkanaal veel bloed nodig heeft voor het verteringsproces, waardoor dan minder bloed ter beschikking komt voor de hersenen en ook voor de spieren. Wordt men echter door iets ernstigs bedreigd, dan vindt het omgekeerde plaats. Meer bloed stroomt dan naar de hersenen en spieren om adequaat te kunnen reageren op de bedreiging met zeer alert zijn of om de gevechtshouding aan te nemen of om het op een lopen te zetten. Deze aanpassing van de bloedcirculatie wordt automatisch door ons autonome zenuwstelsel geregeld.
Delen van het autonome zenuwstelsel die zich buiten de schedel bevinden, liggen - zeer goed beschermd voor geweld van buitenaf - paarsgewijs tegen de wervels aan. Wanneer de ligging van de wervels t.o.v. elkaar niet verstoord is, dan is er geen reden om aan te nemen dat het functioneren van het autonome zenuwstelsel gestoord zal zijn. Op grond van de resultaten, die men heeft verkregen na orthomanuele behandelingen (methode Sickesz) bij wervelontwrichtingen, is er wél reden om aan te nemen dat functiestoornissen van het autonome zenuwstelsel de oorzaak zijn van veel ziektebeelden waarvoor tot op heden geen oorzaak bekend is.

Enkele belangrijke zenuwknopen van het autonome zenuwstelsel liggen ter weerszijde van de nekwervels en zorgen zonder twijfel voor een juiste bloedverdeling in de hersenen. Het is zeer waarschijnlijk dat deze fijne bloedverdeling in de hersenen bij veel psychiatrische ziektebeelden als oorzaak van het ziektebeeld moet worden aangemerkt, gezien de resultaten verkregen na een correctie van nekwervelontwrichtingen.
Ik kreeg vooral veel belangstelling voor orthomanipulatie toen bleek dat meerdere autistische kindertjes uit hun autisme kwamen (een ziektebeeld waarbij de reguliere geneeskunde nagenoeg met lege handen staat). Uitvoerig overleg met de ouders volgde, met als resultaat dat nekwervelfoutstanden een belangrijke oorzakelijke rol moeten hebben gespeeld bij het ontstaan van autisme.
Foutstanden van de nekwervels bij kindertjes ontstaan vaak bij de geboorte, vooral wanneer bij de geboorte veel geweld moet worden gebruikt. Veel geweld wordt toegepast bij een tangverlossing, zuignap, keizersnede en bij flinke druk op de buik van de barende bij de uitdrijving (tangverlossing komt weinig meer voor).
Een goed uitgevoerd onderzoek naar gedragsproblemen bij kindertjes, die via een 'gewelddadige' bevalling ter wereld zijn gekomen, is mij onbekend.

Bij de onderstaande opsomming van psychiatrische ziektebeelden, heb ik ook uitvoerig overleg gepleegd met de patiënten zelf, met de ouders of met personen die de patiënten begeleidden. Uitvoerige documentatie is in mijn bezit.
Ook de genoemde neurologische ziektebeelden (= zenuwaandoeningen; red.) hebben vaak wervelfoutstanden als oorzaak.

Depressie
Sickesz vertelde mij een keer dat zij ontdekt had wat de oorzaak is van de vitale depressie (de vitale depressie is die depressie, waarvoor geen oorzaak bekend is). Mijn eerste gedachte was 'die is goed gek; zij zal even vertellen wat de oorzaak is van deze depressie, iets waar iedere psychiater van droomt om de oorzaak te mogen ontdekken'. Bij mensen die kwamen voor lendepijn werd niet alleen de lende behandeld maar ook de rug en nekwervels. Een aantal van hen vertelde haar bij een latere behandeling voor de lende, dat ze veel minder depressief waren geworden. Ik heb toen dagen bij Sickesz in de praktijk doorgebracht, gekeken wat ze deed - daar werd ik niet veel wijzer van - maar toen ik in de statussen van patiënten ging kijken kwam ik spontaan geschreven briefjes (aan Sickesz gericht) tegen, die vertelden 'de zon is weer voor mij gaan schijnen' en in een ander briefje stond 'ik heb weer eens heerlijk kunnen lachen'. Inmiddels is een schat aan gegevens over dit ziektebeeld verzameld.
Op een congres in Wenen wordt als resultaat van een internationaal onderzoek onder psychiaters voorspeld dat in 2020 depressiviteit de voornaamste ziekte zal zijn. In hetzelfde onderzoek wordt eveneens vermeld dat de bestrijdingsmiddelen (geneesmiddelen en therapie) ontoereikend zijn, verder dat de psychiaters toegeven dat hun behandelwijze onvoldoende effect heeft en dat betere antidepressiva nodig zijn.
De hoogleraar psychiatrie aan de Universiteit van Oxford, Guy Goodwin gaf als zijn mening dat depressiviteit steeds meer een probleem van de maatschappij zal worden en dat we het ons niet kunnen veroorloven deze ernstige en vaak dodelijke ziekte te negeren.

Schizofrenie
In het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde (nr. 43 in 2002) verscheen een artikel van het Medisch Centrum Utrecht, waarin een relatie wordt beschreven tussen het bestaan van schizofrenie en een tekort in de chromosomen 22 (22qII-deletiesyndroom). Ongetwijfeld spelen erfelijke factoren ook een belangrijke rol bij het ontstaan van schizofrenie, maar nekwervelfoutstanden zijn ook een belangrijke oorzaak; die komen bij elke schizofreen in ernstige mate voor. Waarom bij patiënten met nagenoeg dezelfde nekwervelontwrichtingen de een schizofrenie krijgt en de ander parkinson of alzheimer (als regel op een veel later tijdstip) is nog onbekend, maar erfelijke factoren zouden hierbij wel eens een belangrijke rol kunnen spelen. Eveneens in bovengenoemd tijdschrift (nr.3 in 2003) werd door hetzelfde medisch centrum gerapporteerd, dat bij jonge schizofreniepatiënten de grijze massa der hersenen, waarin de hersencellen liggen, in het eerste jaar met 2.9% afneemt. Dit verlies aan hersenmassa zou wel eens het gevolg kunnen zijn van onvoldoende toevoer van bloed naar het betreffende gebied, waardoor een te kort aan voedingsstoffen en zuurstof ontstaat.
Sickesz heeft inmiddels meer dan 60 schizofreniepatiënten behandeld; haar ervaring is dat, hoe korter de schizofrenie bestaat, des te beter de behandelingsresultaten zijn.

Parkinson en alzheimer
In tegenstelling tot parkinson heb ik bij alzheimer nog nooit na correctie van de nekwervels enige belangrijke verbetering van het ziektebeeld waargenomen.

Migraine
Bij een heel hoog percentage van de migrainepatiënten wordt de migraine veroorzaakt door een foutstand van de zevende nek- en de eerste borstwervel. Tegen deze wervels aan ligt de derde autonome zenuwknoop van het autonome zenuwstelsel en deze zenuwknoop is verantwoordelijk voor de hoeveelheid bloed die naar de hersenen moet worden gepompt. Bij een foutstand van deze wervels wordt de zenuwknoop verkeerd geprikkeld met als gevolg dat er te veel bloed in de schedel wordt gepompt. Elke hartslag voelt men dan in het hoofd als een kloppende hoofdpijn.

Aangezichtspijn
Dit is vaak een fel verschietende pijn in het gezicht, maar kan ook een niet te verklaren vorm van kiespijn zijn. Zelf heb ik tweemaal zo'n kiespijn gehad en beide malen verdween de kiespijn vier dagen na de behandeling. De pijn in het gezicht wordt veroorzaakt door een forse ontwrichting van de eerste nekwervel (de atlas), waarbij een dwarsuitsteeksel van de atlas een van de drie wortels van de vijfde hersenzenuw prikkelt. Hierdoor wordt de pijn veroorzaakt.

Whiplash
Dit wordt eveneens veroorzaakt door een ontwrichting van enkele nekwervels. Zelf voelen veel patiënten na een whiplash-incident een verdikking ter hoogte van de tweede, derde en vierde nekwervel. Een snelle correctie na het whiplash-incident doet nagenoeg alle klachten verdwijnen.


Onderzoek van de nekwervels en het vaststellen van de stand ervan met tastende vingers is in de reguliere geneeskunde een braakliggend terrein, maar voor een goed opgeleide orthomanuele therapeut is het een open boek.
Niettegenstaande de gedegen studie en de positieve ervaringen in de praktijk, krijgt de methode Sickesz, evenals andere complementaire methoden, regulier geen erkenning. Een belangrijke rol speelt daarbij de voorzitter van de vereniging tegen kwakzalverij. Dat tegelijkertijd daardoor patiënten 'de pas wordt afgesneden' dan wel dat zij schromelijk worden tekortgedaan, blijkt voor deze vereniging geen enkele rol te spelen.

J.A. van den Ende, arts
Tel.: 0174297650
E-mail: j.a.v.d.ende@kabelfoon.nl

Meer informatie vindt u op de volgende websites:
www.vaomg.nl
www.orthomanual-medicine.com

Terug naar menu

Oorspronkelijk gepubliceerd in De Natuur Uw Arts, 31e jaargang 2006, Nr. 186 bladzijde 29